گفت به اندازه همه ی سال هایی که صدای خودت را نشنیدی به خودت بدهکاری. گفت شده حتی چند ثانیه خودت را در خاموشی مطلق تصور کن و آرام آرام زبانِ خاموشِ درونت را باز کن. از احوال خودت پرس و جو کن و کودکِ مه

تکه ای از خاطراتِ گذشته، مثل ماه گرفتگی روی پیشانی، هرگز رهایم نمی کند. نشانه ها که سراغم می آیند، بادی که بلند می شود، خورشید که رنگ پائیز می گیرد، برگ ها که رنگشان می پرد، آفتاب که مایل تر می تابد،